Cynakalcet dla wtórnej nadczynności przytarczyc u pacjentów przyjmujących hemodializę ad 5

Wartości P oznaczono za pomocą testu Cochrana-Mantela-Haenszela. Tydzień 0 reprezentuje linię podstawową. Aby przeliczyć wartości dla parathormonu na pikomole na litr, pomnóż przez 0,106. W panelu C 162 pacjentów w grupie placebo miało poziomy linii podstawowej 300 do 500 pg na mililitr, 136 miało poziomy 501 do 800 pg na mililitr, a 72 miało poziomy większe niż 800 pg na mililitr; w grupie cynakalcetu odpowiednie liczby to 161, 137 i 73. Czterdzieści trzy procent pacjentów otrzymujących cynakalcet (160 z 371) osiągnęło pierwszorzędowy punkt końcowy – średni poziom parathormonu 250 pg na mililitr lub mniej w fazie oceny skuteczności – w porównaniu z 5 procentami otrzymujących placebo (19 370, P <0,001) (Figura 1A). Odsetek pacjentów, którzy osiągnęli pierwotny punkt końcowy, wzrósł w trakcie badania w grupie leczonej cynakalcetem, ale pozostał niezmieniony w grupie placebo (ryc. 1B). Średni poziom parathormonu spadł o 30 procent lub więcej u 64 procent pacjentów przyjmujących cynakalcet (239 z 371), w porównaniu z 11 procentami osób otrzymujących placebo (42 z 370, p <0,001) (Figura 1A). Odsetek pacjentów, u których poziom hormonu przytarczycznego zmniejszył się o co najmniej 30 procent podczas leczenia cynakalcetem, nie różnił się istotnie w zależności od wartości linii podstawowej (ryc. 1C).
Rycina 2. Ryc. 2. Średni (. SE) poziom hormonu przytarczycznego osocza (panel A), procentowa zmiana poziomu od linii bazowej w każdym punkcie czasowym (panel B) i średni (. SE) poziom hormonu przytarczycznego w pełnej długości w osoczu (Panel C). Wartości P służą do porównania wartości średnich w dwóch grupach podczas fazy oceny skuteczności i zostały określone za pomocą uogólnionego testu Cochran-Mantel-Haenszel. Stężenie parathormonu w pełnej długości mierzono tylko u pacjentów w badaniu w Ameryce Północnej. Tydzień 0 reprezentuje linię podstawową. Aby przeliczyć wartości dla parathormonu na pikomole na litr, pomnóż przez 0,106.
Poziomy hormonu przytarczyc były istotnie niższe u pacjentów otrzymujących cynakalcet niż u pacjentów otrzymujących placebo (p <0,001) (wykres 2A). W fazie oceny skuteczności średnie poziomy parathormonu były o 43 procent niższe niż w przypadku linii podstawowej u pacjentów otrzymujących cynakalcet, ale o 9 procent wyższe w grupie otrzymującej placebo (p <0,001) (wykres 2B i tabela 2). Spośród 410 pacjentów, u których poziom parathormonu mierzono dwiema różnymi metodami (Tabela 2), wyniki były silnie skorelowane zarówno przed (r = 0,923) jak i podczas leczenia (r = 0,962 w grupie cynakalcetu i r = 0,949 w grupie placebo) . Średnie poziomy parathormonu o pełnej długości były zmniejszone o 38% u pacjentów leczonych cynakalcetem, ale wzrosły o 23% u osób otrzymujących placebo (p <0,001) (tabela 2 i wykres 2C). Mediana wartości surowicy w przypadku fosfatazy alkalicznej specyficznej dla kości zmniejszyła się o 35% u pacjentów otrzymujących cynakalcet i o 4% w grupie otrzymującej placebo (p <0,001) (tabela 2).
Rycina 3. Ryc. 3. Uwarunkowana analiza prawdopodobieństwa osiągnięcia poziomu hormonu przytarczycznego w wysokości 250 pg na mililitr lub mniej w grupie Cinacalcet w porównaniu z grupą placebo. Analizę dostosowano do poziomu parathormonu linii podstawowej i produktu wapniowo-fosforowego
[hasła pokrewne: nutrend, monoderma, cilostazol ]
[więcej w: nefropatia toczniowa, ablacja endometrium, pasma śluzu w moczu ]